Zdjęcie obrazów i luster ze ściany odsłania zwykle to, co przez lata było ukryte: ciemniejsze plamy, odciski ram, czasem ślady po taśmie klejącej. Zanim sięgniesz po wałek i farbę, warto ocenić stan podłoża. Jeśli tynk jest sypki, odparza się przy dotknięciu albo odpada płatami, samo szpachlowanie punktowe nic nie da. W takiej sytuacji trzeba skuć słabe fragmenty, zagruntować podłoże i dopiero wtedy wyrównywać powierzchnię. Malowanie po pominięciu tego etapu skończy się łuszczeniem farby w ciągu kilku miesięcy.

Najwięcej pracy zostawiają po sobie kołki i wkręty, po których zostają regularne otwory. Duże ubytki wypełnia się gipsem szpachlowym lub gotową masą naprawczą, mniejsze wystarczy potraktować szpachlą lekką. Nakładasz materiał cienkimi warstwami, każdą kolejną po wyschnięciu poprzedniej, inaczej wypełnienie zapadnie się i po pomalowaniu zobaczysz wyraźne wgłębienia. Praktyczne wskazówki, jak krok po kroku poradzić sobie z wypełnianiem ubytków po kołkach, pomagają dobrać właściwy materiał do rodzaju podłoża i wielkości uszkodzenia. Na koniec szlifujesz miejsce papierem o gradacji 120–150, przecierasz z pyłu i sprawdzasz palcami, czy przejście między łatą a starą ścianą jest niewyczuwalne.

Różnice kolorystyczne po zdjętych ramach to osobny problem. Nawet idealnie wyrównana powierzchnia nie pomoże, jeśli pod obrazem został ciemniejszy prostokąt, a reszta ściany zblakła od słońca. Gruntowanie całej płaszczyzny wyrównuje chłonność podłoża, ale nie zakryje kontrastu barw. W praktyce albo malujesz całą ścianę dwiema warstwami, albo godzisz się z tym, że ślad po ramie będzie widoczny pod światło. Ściany w jasnych kolorach wybaczają więcej, ciemne i nasycone odcienie odsłaniają każdą nierówność i każdą różnicę faktury.

Malowanie zaczynasz dopiero wtedy, gdy szpachla jest całkowicie sucha, a podłoże odpylone i zagruntowane. Pierwszą warstwę farby nakładasz rzadszą, żeby wsiąkła w gips i związała go z resztą ściany. Drugą kładziesz równomiernie, wałkiem o krótkim włosiu, ruchami od góry do dołu. Jeśli po wyschnięciu wciąż widać zarys dawnych ram, trzecia cienka warstwa zwykle rozwiązuje sprawę. Odczekaj między warstwami tyle, ile zaleca producent farby — pośpiech prowadzi do smug i niedomalowanych miejsc.