Przyczepność stali zbrojeniowej do betonu nie jest właściwością stałą i niezależną od wykonania. Decydują o niej dwa czynniki: jakość samej mieszanki betonowej oraz sposób pielęgnacji elementu po ułożeniu. Beton o zbyt niskiej wytrzymałości, z nadmiarem wody zarobowej albo niedostatecznie zagęszczony nie otoczy prętów szczelnie, przez co siły rozciągające nie przeniosą się na stal w sposób przewidziany w projekcie.

Rolę odgrywa też ułożenie prętów względem powierzchni. Zbyt mała odległość zbrojenia od krawędzi elementu sprawia, że strefa betonu współpracująca z prętem jest zbyt cienka, a to bezpośrednio obniża przyczepność i przyspiesza korozję. Warto zrozumieć, jaką funkcję pełni otulina zbrojenia w konstrukcji, ponieważ jej grubość wynika z obliczeń, a nie z przyzwyczajenia ekipy budowlanej. Pręty żebrowane wiążą się z betonem głównie mechanicznie — żebra opierają się o zaczepy kruszywa — więc każde przerwanie ciągłości strefy przyczepnej osłabia cały mechanizm.

Pielęgnacja rozstrzyga o tym, czy założona wytrzymałość betonu w ogóle zostanie osiągnięta. Zbyt szybkie odparowanie wody w pierwszych dniach powoduje skurcz plastyczny i rysy, które przecinają strefę przyczepną. Beton pielęgnowany przez utrzymywanie wilgoci, osłonięty przed wiatrem i słońcem, wiąże równomiernie i szczelnie otacza stal. Z kolei betonowanie w niskiej temperaturze bez zabezpieczenia prowadzi do przemarznięcia mieszanki, po którym przyczepność spada nieodwracalnie, nawet jeśli po odwilży element wygląda poprawnie.

Kontrola jakości powinna więc obejmować nie tylko receptę mieszanki i klasę betonu, lecz także zagęszczenie, grubość otuliny oraz reżim pielęgnacyjny. Zaniedbanie któregokolwiek z tych elementów ujawnia się dopiero po latach — w postaci rys, odspojenia i korozji prętów.